پورتال گردشگری و زیارت شهر مشهد
   
    • نمایش اسلایدشو
      • زندگانی حکیم ابوالقاسم فردوسی

        فردوسی بزرگ به احتمال زیاد حدود سال 329 یا 330 هجری قمری( قرن چهارم) در قریه «پاژ» از ناحیه طابران توس دیده به جهان گشود. خانواده او از دهقانان خراسان بودند، اما دهقان به معنای صاحب زمین، عزت، ضیاع و عقار. در روزگار فردوسی دهقانان، بزرگ جامعه ایران بودند و حامل سنت های فرهنگی به شمار می رفتند. آن ها باور ها و آیین های باستانی را پس از فتح ایران به دست بیگانگان نگاه داشته و نوزایی فرهنگ کشور ایران را در سده های پس از سقوط ساسانیان موجب شدند. بنابراین فردوسی در خانواده و طبقه ای متولد شد که نه تنها از رفاه و آسایش برخوردار بودند، بلکه از نظر فرهنگی نیز جایگاه بلندی داشتند. فردوسی خود تا نیمه عمر ثروتمند بود و چنان که نظامی عروضی نویسنده سده ششم هجری می گوید: او در روستای پاژ شوکتی تمام داشت و از مال و ثروت بی نیاز بود.
        حکیم توس در جوانی برخی داستان های ایرانی را به نظم کشید و همین مقدمه ای شد برای آن که در سال 370 ه.ق یعنی در سن 40 ساگی سرودن شاهنامه را آغاز کند. منبع او بیشتر کتابی بود به نام «شاهنامه ابومنصوری» اثر هم ولایتی اش «دقیقی توسی» که البته به نثر نگاشته شده بود. گویا یکی از دوستان فردوسی نسخه ای از این کتاب را به وی داد و او به سرودن شاهنامه مصمم شد. این کار سترگ نزدیک به 30 سال طول کشید.
        هنگامی که شاهنامه به پایان آمد و چندبار بازخوانی و اصلاح شد، سرمایه مادی و جوانی فردوسی نیز از دست رفته یا بهتر بگوییم صرف سرودن شاهنامه شده بود. در همین حال بود که اثر شاهنامه مورد بی مهری حکمرانان وقت قرار گرفته و سبب دل شکستگی و گوشه نشینی فردوسی شد. مطابق برخی روایات تاریخی، محمود غزنوی تحت تاثیر دیوانسالاران ایرانی و فرهیخته خود پس از مدتی به اهمیت شاهنامه بزرگ فردوسی پی برد و درصدد جبران برآمده و هدایایی درخور برایش فرستاد. اما این هدایا هنگامی به یکی از دروازه های توس رسید که پیکر فردوسی را از دروازه دیگر بیرون می بردند. فردوسی در حدود سال های 411 تا 416 ه.ق و در سنی افزون بر 80 سالگی و در حالی که مشغول ویرایش و بازخوانی نهایی شاهنامه بود درگذشت، متاسفانه به دلیل تعصبات دینی حاکمان توس و شیعه مذهب بودن فردوسی، در هنگام تدفین، پیکر او را نه در قبرستان شهر بلکه در باغ شخصی خودش تدفین نمودند تا آرامگاه ابدی این بزرگ مرد باشد. سال ها گذشت و بسیاری در لابه لای صفحات تاریخ گم شدند اما آن چه ماند فردوسی بود و حماسه جاودان ایرانیان و ادب دیرینه پارسی.


        بناهای آباد گردد خراب                                                                                               ز باران و از تابش آفتاب
        بنا کردم از نظم کاخی بلند                                                                                          که از باد و باران نیابد گزند

        تعداد بازدید :79
        نام:
        پست الکترونیک:
        شرح نظر:
        کد امنیتی:
         
  • پورتال آستان قدس رضوی
  • مجموع بازدیدها : 1,609,338
    تعداد بازدید امروز : 868
    تعداد بازدید این ماه : 1,683
    آخرین به روزرسانی : 1400/06/20
  • آدرس :میدان شهدا، تالار شهر، طبقه 1- ، معاونت گردشگری و زیارت
    تلفن :(31291237) - (3135)051
    فاکس :051-31291267
  • کلیه حقوق این سایت متعلق به شهرداری مشهد می باشد.
    تامین و به روزرسانی محتوای این سایت توسط معاونت گردشگری و زیارت  انجام می گردد.
    طراحی و پشتیبانی فنی: سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرداری مشهد